250.000 mensen op het strand

Mijn vrijdag en zaterdagavond waren goed gevuld: vrijdag cinema en zaterdag vuurwerk. Vuurwerk in Vancouver is een 2 weken durend festival met 4 vuurwerkvoorstellingen in totaal. Jammergenoeg was zaterdag al de laatste voorstelling met als thema, China. Het vuurwerk is een geweldig evenement in Vancouver. Er komen rond de 250.000 mensen naar kijken, het was een drukte vanjewelste. Ondertussen leerde ik ook Christina en Jeroen kennen, vrienden van Benedicte die hier aan een ander vrijwilligersproject werken. Christina komt van Duitsland en Jeroen, wel je hoort het een beetje, van België. Het werd heel raar toen ik voor het eerst in 2 weken weer Vlaams praatte. Ik sprak een mengelmoes tussen Engels en Vlaams en vond het eigenlijk wel erg mijn eigen taal even als vreemde taal te ervaren. Maar dat is nu eenmaal een van de doelstellingen van deze reis, een taalbad krijgen.
Het vuurwerk was spectaculair, het moment dat het vuurwerk begon werden alle 250.000 toeschouwers stil, het was adembenemend kippenvelgevend mooi, en ik kreeg al zoveel spijt de vorige 3 show's niet gezien te hebben.
Voor Jeroen en Christina was het de laatste avond in Vancouver, maar voor mij komen er nog 6 werkende weken aan. Ik ben blij als ik bezig ben, raar dat het goed kan voelen te werken, al is dit voor mij natuurlijk nog niet hetzelfde als een beroep uitoefenen. Dit is geen gewone werkomgeving, dit is speciaal, dit is CANADA. Ik moet mezelf er soms nog aan herinneren hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen dat ik de kans krijg hier te zijn.
Vandaag was eigenlijk een officiële feestdag in Canada: labour day. Maar voor mij was het werken geblazen, en tegelijkertijd was mijn werkmaatje Benedicte ziek. Toch was het werk aangenaam vandaag. Ik hielp de eekhoorn vangen, want die was klaar voor vrijlating, en ik leerde zorg dragen voor de kleine vogels. Niet de allerkleinsten (dat is de volgende stap) maar de vogels die leren vliegen. Die kunnen nog steeds niet zelf eten, dus om de 45 minuten mag je eten in hun keel proppen. Het klinkt minder leuk dan het eigenlijk is. Die kleintjes zijn zo dankbaar, de grote vogels, je ploft hun eten in de kooi, en dat is het.
Voor de slimme vogels zoals kraaien moet je een vermomming dragen, een soort van doek met gaas voor je ogen, want als je het niet draagt zien die kraaien je als je mama, en als ze zelf een gezin moeten stichten dan zouden ze op zoek gaan naar iemand van hun mama's soort, en we willen nu eenmaal niet dat de kraaien die het centrum verlaten mensen aanvallen.