100 op 100

Zaterdagavond hadden Steven en Allison een gast op bezoek: Ken. Hij is de collega van Allison, en best grappig. Hij probeerde iets te vinden dat hij wist over Belgie, maar al snel werd het duidelijk dat hij niets van België kende. Alles wat hij zei had te maken met Duitsland. Zoals de vraag: "herinner je je de val van de Berlijnse muur?" Aangezien ik toen nog niet geboren was, en Berlijn bij mijn weten niet in België ligt, neen. Bovendien was Ken vrij impulsief. Toen hij hoorde dat ik nog nooit echt karaoke had gezongen vond hij toch echt wel dat ik dat eens gedaan moest hebben tijdens mijn verblijf in Canada. In Azië is karaoke blijkbaar razend populair. Maar we vonden het toch een raar idee die avond te gaan. Even later viel het gespreksonderwerp op bowling, en dankzij de impulsiviteit zaten Allison, Ken en ik even later in de auto op weg naar de bowlinghall. We waren duidelijk niet de enigen met het prachtige idee te gaan bowlen, want de wachttijden waren te lang naar onze zin. Het werd uiteindelijk toch karaoke.
Het was niet zomaar een karaokebar, het was een Koreaanse karaokebar. Daar moet je je niet doodschamen en voor een hele zaal meekwelen, maar krijg je je eigen karaoketoestel en kamer. Aangezien ik geen Koreaanse of Chinese muziek ken werd het voor mij toch Engelse muziek. Het was een heel gezellige, grappige, adembenemende (ja met al dat zingen) avond, en ik kreeg zelfs 100% op sommige van mijn liedjes. Ik weet niet precies hoe het berekend word, misschien is het de valsheidsfactor. Deze avond is zeker voor herhaling vatbaar, dus we besloten nu al gezamenlijk om te proberen mijn afscheid in karaokestijl af te sluiten.
De volgende dag moest ik vroeg uit de veren. Benedicte en haar ouders (die vrijdag zijn toegekomen) hadden me uitgenodigd om mee te gaan op uitstap vandaag. Ik had niet veel zin om mijn zondag binnenshuis door te brengen (zeker met de tijdelijke weersverbetering) dus ik nam het voorstel gretig aan. Ons programma begon met Lynn Canyon. Een prachtig bos dat doorboord wordt door een prachtige blauwe rivier. De rivier werd op zijn beurt overbrugd door een wiebelige brug. Ik was zo dankbaar eindelijk eens in een echt natuurgebied te zitten. Je voelt gewoon dat de lucht die je inademt zo fris en zuiver is. Overal hingen papieren dat deze dinsdag er een foto's gingen nemen voor de twilight films. Lynn Valley is blijkbaar de setting voor deze films. Benedicte vond het fantastisch, maar ik weet eigenlijk niets over de films of boeken, dus het bleef voor mij een gewoon bos, terwijl het voor Benedicte het "dit is waar de twilight films spelen, haaaaa, wat fantastisch' bos was.
Het was wel spannend want in dat bos lopen beren en poema's rond, maar die ben ik toch niet tegen gekomen, wel een kleine schattige eekhoorn
Na de lunch was het op naar Capilano river, waar de zalmen omhoog zwemmen. Maar om het toeristisch aantrekkelijk te maken waren er speciaal ontworpen omhoogzwemaqaria ontworpen. Het was ergens wel jammer geen zalmen te zien zwemmen in de rivier, maar het was wel leuk ze te zien springen in de aquaria. Sommigen waren wel wat zielig, en kaatsten terug bij hun poging een niveautje hoger te komen.
Hierna reden we naar de vuurtoren en het bij de vuurtoren aanleunende bos, waar we tevens onze 2de wandeltocht deden. Het weer heeft ook eindelijk zijn balans geworden, het was zo ongeveer perfect: zonnig, niet te warm of te koud,...
Na de wandeltochten was het ijsjestijd. We brachten een bezoekje aan het 218 smaken ijssalon, en deze keer waagde ik me toch aan de meer speciale smaken zoals chocolade chilli ijs (heet en koud tegelijkertijd, wat een contradictie!), peer en gorgonzola, currieijs (smaakte eigenlijk best nog lekker). Maar na veel geproef kwam caramel candy apple als winnaar uit de bus.
Ik bedankte Benedicte en haar ouders voor de fijne dag, kwam thuis, en plofte lekker lui in de zetel met de pc op mijn schoot.