heuvel op en af

Zondag hadden Allison en ik besloten de fietstocht naar mijn al eens wildlife centre te maken. De tocht ernaartoe ging heerlijk zijn, Allison en Steven wonen namelijk op de top van een heuvel.
De weg terug kon misschien wel eens tegenvallen. Maar we zaten vol energie en goede moed en begonnen vrolijk aan onze afdaling met onze spiksplinternieuwe fietshelmen. We bleven dalen en dalen en dalen, en ik werd al misselijk bij de gedachte straks terug naar boven te moeten fietsen. We fietsten door een wirwar van kleinere straten, het zou veel te gevaarlijk zijn de drukke hoofdweg te nemen. Ik vroeg me ondertussen ook af of mijn 'orientation skils' goed genoeg zouden zijn om effectief dinsdag alleen de weg naar het centrum te vinden. Ally verzekerde me dat dat geen probleem ging zijn: "Zolang je naar beneden gaat zit je goed"
GLC (mijn Canadese organisatie die me hier gekregen heeft) en mijn centrum hadden eigenlijk alle mogelijke manieren met bussen en sky-treinen al uitgestippeld, maar ik dacht, welja, het is slechts 5km, hoe erg kan het zijn met de fiets. En zoeiso, het laatste stuk moet je nog een heel eind wandelen, de fiets zou wel het handigst zijn.
In het centrum konden we even een korte blik werpen op de gebouwen, maar de echte kennismaking komt dinsdag.
We zetten ons schrap voor de terugtocht. Eenmaal de grote baan over was het 'all the way up to the top" (he, dat rijmt bijna, je moet gewoon top vervangen door tup, of up door op)
Het was nog niet zo erg als eerste instantie leek, het was de korte pijn, want het was (godzijdank) geen 5km bergop.
We beloonden onszelf met ijsjes, die toch ietwat anders bleken te zijn in België. Mijn ijsje leek op bevroren chocolade op een stokje, en dan nog niet eens lekkere chocolade. Ik heb het gevoel dat op culinair niveau wij in België allemaal rotverwend zijn.
De middag werd een heerlijke luilakmomentje. In de schaduw van de bomen boekjes lezen, muziek luisteren, blog schrijven,...
Ally en ik fietsten ook naar de mall, voor moest ik eens iets nodig hebben, dan kon ik er snel naartoe fietsen. De mall was weer zo iets typisch amerikaans, alle winkels en restaurants samengestampt, boompjes, fonteintjes,...
Na het avondeten gingen we nog wandelen langs het water, zo ongeveer waar we de vorige dag zicht op hadden van op Burnaby Mountain. De wandeling was mooi, langs strand en bos, en ik bleef me erover verbazen dat in en rond zo'n grote stad als Vancouver zich toch zoveel groen en natuur kon bevinden.